*Sroll down for Dutch
This is a story I wish every girl could grow up with. It came into my life thirty-one years after I was born, and after many struggles with my female body and its untamable powers — yet somehow, also just at the right time.
It is the story of the long-forgotten myth of Baubo — healer, midwife, trickster, and goddess of the belly laugh. A powerful archetype for girls and women, reminding us of the healing power of the feminine. Actually, I should say: the regenerative power of creation itself, because that is the essence of Baubo’s story. She has been deliberately suppressed and demonised for thousands of years, but now is the time to remember her.
Two years ago, also in spring, she appeared to me. And since then, I haven’t let her go. She has touched me, transformed me, embraced me, and challenged me. You could say we’ve become friends. And when you have friends who empower and inspire you, you naturally want to introduce them to others.
In an earlier article I wrote about her — more about her act of defiance, the Anasyrma, than the myth itself. Strangely, the myth is almost nowhere to be found in written form.
This is my retelling of her nearly forgotten myth, born from my own creative exploration of who she was and what she embodies.
I hope it touches you in a way that feels healing for you. And if you know other women who would like to meet Baubo, please share this story with them.
Let’s begin.
Baubo, Goddess of the Belly Laugh
Long ago, in a time when the earth was young and humans lived in harmony with nature, something miraculous happened.
For a long time, no flowers had grown on the earth… no birds sang morning songs. Rivers were dry, animals struggled, and every flying insect desperately searched for something to pollinate. But in vain… The earth wept dry tears, for the goddess of fertility was in deep mourning.
So long, in fact, that even time seemed to have forgotten, Demeter, the goddess of all living things, wandered through colorless fields and barren forests. She could no longer give. Her heart was so heavy with grief that caring for life was impossible. Hades had kidnapped her daughter Persephone to the dark depths of the underworld and refused to let her return. Demeter had searched everywhere, but to no avail. The mountains could not help her, the rivers had no answers, and even the bees could offer no guidance this time. She was alone. And her daughter was lost… or so she thought.
Demeter walked and walked and walked, her eyes moist with tears, her head bowed… until she reached a small village. She sank onto an old wooden bench in the center of the square, her hands heavy in her lap…
“My dear daughter, where are you?” she whispered. Her voice was weak, disappearing into the cold, thin air of the village.
After a while, she felt that something — or someone — was watching her.
“Who’s there?” she asked softly to the stones of the square.
Silence followed. Then she heard the shuffle of feet. It reminded her of mice rustling among the fallen leaves of the Great Oak. Comforting. Familiar.
“Dear Demeter,” came a warm voice behind her.
Demeter looked up and felt an immediate, strange reassurance; it was as if she were seeing someone she had missed for a very long time. Before her stood a woman. As old as the world and yet as young as a girl during her first moon tide. Her hair was wild, and her soft body was wrapped in flowing skirts. Demeter recognized those skirts from the first midwives who had ever walked the earth. There was a grandeur about her, a fearlessness that Demeter had rarely seen since the gods increasingly fought each other for power.
With grief still in her eyes, but curiosity in her heart, she asked: “Who… who are you?”
“Baubo,” replied the figure. “And you, dear woman, are burdened too heavily with sorrow. Let me help you. I know exactly what you need.”
With a sudden lightness and a playful sparkle, Baubo lifted her skirts — all the way above her navel. Demeter’s eyes widened in astonishment: the woman’s breasts looked at her, bold and mischievous. Where nipples would normally be, she saw eyes, clear as the winter sky. And beneath those eyes… yes, she saw it correctly. There was a mouth where women carry their vulva. But this vulva was different. Wiser. Holier… as if all life on earth found its origin there.
Her astonishment grew when the vulva began to speak in the voice of the woman who carried it.
“Listen well, Demeter,” said Baubo, her lips moving softly, “life laughs, even when it is sad. Life sings, even when it mourns. And life, my dearest, is stronger than your tears.”
And then it began: from her lips rolled the boldest, brashest, most joyful jokes imaginable. Every word, every laugh, filled the village with sound and life. The last remaining birds came curiously to look, and a little mouse cautiously poked its head out of the dry hay. He knew these jokes well; they had been told as long as the earth has spun. But it had been so long since he had heard them from the vulva of that mischievous old Baubo, and the warmth of recognition felt good to him.
Demeter felt that same warmth flowing through her heart… a warmth she realized she had missed dearly. It spread first through her chest, then down to her belly. It filled her whole being until it could no longer be contained. Her breasts and belly shook just like Baubo’s, and soon she burst into a deep, liberating laughter.
“Oh, Baubo!” she cried between her laughter. “How can something so simple hold such power?”
Baubo leaned forward slightly, smiling her mysterious smile. “Because what creates, nourishes, and laughs is always stronger than what destroys. Humor, dear Goddess, is a medicine. And you, as mother of life, have always carried that medicine. You feed it with your heart and hold it in your belly. As all women do.”
Demeter felt the earth tremble beneath her feet… the wind caress her face… the sorrow that had frozen her heart for months slowly began to melt. Drop by drop, hope returned to her body. Her muscles relaxed, and she saw her beloved earth more clearly than she had in years. The laughter had released something deep inside: a stream of life, light, and joy that lovingly drove away all despair.
“Tell me,” Demeter said softly, watching the first flowers push through the soil again. “How do you know this, Baubo? How did you know I needed it?”
“Oh, dear woman,” said Baubo, slowly lowering her skirts, “I am old… and I remember the times when women were honored as guardians of life. We passed our wisdom on by sharing stories and laughing together at our sorrows. The source of life resides in all of us. Look at me, listen to my laughter… it has witnessed all the world’s grief, and yet it has remained my faithful companion all these years. I have simply learned that all living things can bloom again — even after the darkest night.”
Empower yourself, heal the earth
Our source of hope resides at the center of creation. Trusting your true nature as a courageous, powerful, life-giving being is the most valuable medicine — for yourself and for the world around you.
For me personally, Baubo became a guide. In a time when I struggled to trust my own creative power (and yes, there are ups and downs), her story — full of humor, courage, and love — found its way to me. She truly helped me rediscover and embrace my own center of strength and hope. When I tell her story, I feel in my belly how to laugh amid chaos, to use my creativity, and to find hope, even when everything seems dark.
And Demeter? She found her daughter. Because love overcomes our greatest fears.
My wish is that all women come to know the myth of Baubo again — to feel that hope exists in the midst of chaos, and that our belly laugh can show the way, even when we cannot yet see it ourselves.
With love,
Anne-Claire
De verloren mythe van Baubo
Mijn hervertelling van haar verhaal, dat mijn leven veranderde (ENG & NL)
Dit is een verhaal waarvan ik wens dat ieder meisje ermee op mag groeien. Het kwam op mijn pad, 31 jaar na mijn geboorte en heel wat struggles met mijn vrouwenlichaam en haar ontembare krachten later, maar toch ergens ook precies op tijd.
Het is het verhaal van de lang vergeten mythe van Baubo — heler, vroedvrouw en godin van de buiklach. Een krachtig archetype voor meisjes en vrouwen, die ons herinnert aan de helende kracht van het vrouwelijke. Eigenlijk moet ik zeggen; de regeneratieve kracht van het scheppende. Want dat is de kern van Baubo’s verhaal. Ze is duizenden jaren opzettelijk onderdrukt en gedemoniseerd, maar nu is de tijd dat we ons haar herinneren.
Twee jaar geleden kwam ze op mijn pad. En sindsdien heb ik haar niet meer losgelaten. Ze heeft me geraakt, veranderd, omhelst en uitgedaagd. We zijn vriendinnen zou je kunnen zeggen. En als je leuke vriendinnen hebt, die je bekrachtigen en inspireren, stel je ze maar al te graag voor aan andere.
In een eerder artikel schreef ik al over haar, maar meer over haar daad van verzet, Anasyrma, dan de mythe zelf. Deze is gek genoeg bijna nergens uitgeschreven te vinden.
Dit is mijn vertelling van haar bijna vergeten mythe — ontstaan vanuit mijn eigen creatieve verkenning van wie zij was en wat zij belichaamt.
Ik hoop dat het je raakt op een manier die nu heilzaam is voor jou. En mocht jij nog andere leuke vriendinnen kennen die Baubo ook willen ontmoeten? Deel dit verhaal dan vooral met hen.
Laten we beginnen.
Baubo, godin van de buiklach
Lang geleden, in een tijd waarin de aarde jong was en mensen in harmonie leefden met de natuur, gebeurde er iets wonderlijks.
Al tijden groeide er geen bloem meer op de aarde… geen vogel zong nog een ochtendlied. De rivieren waren droog, de dieren hadden het moeilijk en alle vliegende insecten waren wanhopig op zoek naar iets dat ze konden bestuiven. Maar tevergeefs… De aarde huilde droge tranen, want de godin van de vruchtbaarheid was in diepe rouw.
Zo lang dat de tijd zelf het vergeten leek te zijn, zwierf Demeter, de godin van alles wat leeft, door kleurloze velden en dorre bossen. Ze kon het niet meer. Ze kon niets meer geven. Haar hart was zo zwaar van verdriet dat zorgen voor het leven haar niet meer lukte. Hades had haar dochter Persephone ontvoerd naar de donkere diepten van de onderwereld en weigerde haar terug te laten keren. Demeter had overal gezocht, maar tevergeefs. De bergen konden haar niet helpen, de rivieren wisten het ook niet, zelfs de bijen hadden haar deze keer geen raad kunnen geven. Ze was alleen. En haar dochter was verloren, zo dacht ze.
Demeter liep en liep en liep, haar ogen vochtig van tranen, haar hoofd gebogen… tot ze een klein dorpje bereikte. Ze zakte neer op een oude houten bank te midden van een plein, haar handen zwaar in haar schoot…
“Lieve dochter, waar ben je toch?” fluisterde ze. Haar stem was zwak en verdween in de kille, ijle lucht van het dorpje.
Na een tijdje voelde ze dat er iets of iemand naar haar keek.
“Wie is daar?” vroeg ze zachtjes aan de stenen op het plein.
Het bleef even stil, maar na een tijdje hoorde ze geschuifel van voeten. Het deed haar denken aan het ritselen van muizen tussen de pasgevallen blaadjes van de Grote Eijk. Rustgevend was het, vertrouwd.
“Lieve Demeter,” klonk een warme stem achter haar.
Demeter keek op en voelde meteen een vreemde geruststelling; het was alsof ze iemand weerzag die ze al heel lang had gemist. Voor haar stond en vrouw. Zo oud als de wereld en tegelijkertijd nog zo jong als een meisje tijdens haar eerste maanvloed. Ze droeg haar haren wild omhoog en had haar mollige lichaam gehuld in wijde rokken. Demeter herkende die rokken van de eerste vroedvrouwen die ooit de aarde hadden bewandeld. Er ging een grootsheid van haar uit, een onverschrokkenheid die Demeter zelden nog had gezien sinds de goden elkaar steeds heviger bevochten om macht.
Met het verdriet nog in haar ogen, maar een hart waarin nieuwsgierigheid lag vroeg ze: “Wie… wie bent u?”
“Baubo,” antwoordde het figuur. “En jij, lieve vrouw, bent te zwaar beladen met verdriet. Laat mij je helpen. Ik weet precies wat jij nodig hebt.”
Met een plotselinge lichtheid en een speelse twinkeling tilde Baubo haar rokken op, helemaal tot ver boven haar navel. Demeter’s ogen werden groot van verbazing: de borsten van de vrouw keken haar uitdagend en ondeugend aan. Daar waar normaalgesproken tepels zouden zitten, zag ze ogen zo helder als de winterlucht. En onder die ogen… ja, ze zag het goed. Daar zat een mond op de plek waar vrouwen hun vulva dragen. Maar deze vulva was anders. Nog wijzer, nog heiliger… alsof al het leven op aarde hier haar oorsprong had gevonden.
Haar verbazing nam nog vertel toe toen de vulva ook nog begon te spreken met de stem van de vrouw die haar droeg. “Luister goed, Demeter,” zei Baubo terwijl haar lippen zacht bewogen, “het leven lacht, zelfs als het verdrietig is. Het leven zingt, zelfs als het rouwt. En het leven, mijn liefste, is sterker dan jouw tranen.”
En toen begon het: uit de lippen rolden de stoutste, brutaalste, vrolijkste moppen die je je maar kunt voorstellen. Elke grap, elk woord, vulde het dorp met geluid en leven. De laatste vogels die nog aanwezig waren kwamen nieuwsgierig kijken, en een muisje stak voorzichtig zijn koppie door het droge hooi omhoog. Hij kende deze moppen maar al te goed, ze werden al verteld zo lang als de aarde draait om haar as. Maar het was zo lang geleden dat hij ze gehoord had door de vulva van die gekke oude Baubo en de warmte van herkenning deed hem goed.
Demeter voelde diezelfde warmte door haar hart stromen… het was een warmte waarvan ze nu voelde hoezeer ze hem gemist had. De warmte vulde eerst haar borst en vervolgde zijn weg naar beneden, naar haar buik. Daar vulde het haar hele wezen totdat de warmte niet anders meer kon dan een weg naar buiten vinden. Haar borsten en buik begonnen net zo de schudden als die van Baubo en al snel barstte ze uit in een diepe, bevrijdende lach.
“Oh, Baubo!” riep ze, tussen het schaterlachen door. “Hoe kan het dat iets zo eenvoudigs zoveel kracht heeft?”
Baubo boog zich een beetje voorover en glimlachte haar mysterieuze glimlach. “Omdat wat schept, voedt en lacht, altijd sterker is dan wat vernietigt. Humor, lieve Godin, is een medicijn. En jij, als moeder van het leven, hebt dat medicijn altijd bij je. Je voedt het met je hart en draagt het in je buik. Zoals alle vrouwen dat doen.”
Demeter voelde de aarde trillen onder haar voeten… de wind streelde haar gezicht… het verdriet dat maandenlang haar hart had bevroren, begon langzaam te smelten. Druppel voor druppel voelde ze hoop terugkeren in haar lichaam. Haar spieren ontspande en ze zag haar geliefde aarde helderder dan dat ze in tijden had gedaan. Het lachen had iets losgemaakt diep vanbinnen: een stroom van leven, licht en vreugde, die alle wanhoop liefdevol verdreef.
“Vertel me,” zei Demeter zacht, terwijl ze toekeek hoe de eerste bloemetjes weer boven de grond uitkwamen. “Hoe weet jij dit, Baubo? Hoe wist je dat ik dit nodig had?”
“Ach, lieve vrouw,” zei Baubo terwijl ze haar rokken langzaam liet zakken, “ik ben oud… en ik herinner me de tijden waarin vrouwen werden geëerd als hoeders van het leven. Wij gaven onze wijsheid door door onze verhalen te delen en samen te lachen om ons verdriet. De bron van het leven huist in ons allemaal. Kijk naar mij, luister naar mijn lach… zij heeft al het verdriet van de wereld gezien en is toch al die jaren mijn trouwe metgezel gebleven. Ik heb simpelweg geleerd dat alles wat leeft, altijd weer kan bloeien – zelfs na de donkerste nacht.”
Bekrachtig jezelf, heel de aarde
Onze bron van hoop schuilt in ons centrum van creatie. Vertrouwen op je ware aard als scheppend wezen vol moed, kracht en leven, is het waardevolste medicijn wat ons en de wereld om ons heen kan helen en laten bloeien.
Voor mij persoonlijk is Baubo een gids geworden. In een tijd waarin ik moeite had met vertrouwen op mijn eigen scheppingskracht (en ja, dat gaat met up’s en down’s) vond haar verhaal vol humor, lef, en liefde haar weg naar mij. Ze heeft me écht geholpen om mijn eigen centrum van kracht en hoop te herontdekken en omarmen. Wanneer ik haar verhaal vertel, voel ik in mijn buik hoe ik kan lachen te midden van alle chaos, hoe ik mijn creativiteit kan inzetten en hoe ik hoop kan vinden, zelfs als alles donker lijkt.
Oh en Demeter? Die vond haar dochter terug. Want liefde overwint onze grootste angsten.
Mijn wens is dat alle vrouwen de mythe van Baubo weer leren kennen. Dat we voelen dat er hoop is temidden van de chaos en dat onze buiklach de weg zal wijzen, ook als we zelf niet meteen zien waar we heen gaan.
Liefs,
Anne-Claire
Er zit veel tijd en aandacht in het schrijven van dit artikel. Help je me mee het te delen met de wereld? Dank je wel <3
✨ Want more of these journey stories through mythology, symbolism, and ancient history?
Subscribe to this Substack and explore a world where ancient wisdom creates a new future.
Ohhh precies wat ik nu nodig had om te lezen, dankjewel voor het schrijven en delen!
Lieverdje, kippenvel bij het lezen. Laat ons die buiklach omarmen 🧡